Spotkamy się może jeszcze kiedyś, w innym miejscu.

Adieu, mon cher Blog.

No i czasem na moją skrzynkę trafia spam. Ten był zbyt uroczy, żebym go tu nie opisała:

Czesc, jedna z Twoich przyjaciólek (nie wydam która :P) powiedziala, ze jestes fajna i ciekawa a ze zdjecia widze, ze jeszcze i naprawde piekna i bardzo zarekomendowala z Toba zapoznac sie :)

Styl taki mistrza Yody trochę.

zarejestrowalem sie tu tylko dla ciebie, ale problem w tym, ze na NK mam trudnosci z dodaniem zdjecia

No, w końcu skomplikowana procedura dodawania zdjęcia na nk trwa niemal minutę…

i bardzo powoli otwieraja sie strony, to ucieza mozliwosc pisac listy.

Całe zdanie jest gramatyczną perłą, ale „ucięża” to prawdziwa wisienka na torcie!

Nie wiem co tu zrobic, moze spróbujmy poobcowac przez [adres jakiegoś randkowego badziewia] bo mam tam ankiete. Kliknij dla mnie TAK i bedziemy mogli poobcowac. Czekam ;)

Poezja… Jaka kobieta oprze się pokusie poobcowania?

Spam nie jest już tą samą prymitywną reklamą o powiększaniu penisa… Spam urasta powoli do rangi sztuki.

Jednak nawet moje skamieniałe serce musiało skruszeć na widok tego misia:

W sumie to najpierw zaczęłam namawiać mamę, żeby kupiła go pewnej dziewczynce w ramach prezentu komunijnego, ale byłam na tyle przekonująca, że namówiłam siebie samą. Dziewczynka będzie musiała zadowolić się pluszowym króliczkiem, który wygląda jak zwłoki zabrane z ulicy. Dorotka jest moja. Patrzy na mnie teraz swoimi czarnymi ślepkami…

Parę godzin po tym żałosnym pokazie słabości, zaczęłam szukać po ile stoi płyta „Angel Dust” (to tak pozostając w misiowych klimatach) i trafiłam na niesamowitą okazję – pięć płyt Faith No More za marne 64 zeta! Euforia, która ogarnęła mnie po złożeniu zamówienia nie równa się chyba… no nawet trudno mi porównać z czym. Przez ponad godzinę moja twarz wyglądała tak: :D

Ale to nie tak, że zakupy sprawiają mi radość większą niż zaliczanie egzaminów, zaadresowany w mą stronę komplement, piękna pogoda na majówce i tym podobne… Nie jestem płytka. Nie.

Tak więc trafiłam na adaptację z 2005 roku i obejrzałam ją bez zbędnego fanatyzmu.

I powiem, że ten film jest jak dla mnie absolutnym fenomenem. Cały po prostu aż błaga, żeby zmieszać go totalnie z błotem. Począwszy od głównych bohaterów: Keira Knightley i jej podbródek jako Elżbieta? Macfadyen ze swoją twarzą zbitego pieska jako Darcy? A kończąc na masie, masie naprawdę rażących nagięć obyczajów i bijących kiczem po oczach scenach w rodzaju oświadczyn w deszczu czy rozchełstanej koszuli we mgle. Biedna Austen musiała przewracać się w grobie widząc co zrobiono z jej bohaterami i całą wielowątkową historią.

A mimo to… zadziałało. Nie ma ten film za dużo wspólnego z książką, to bardziej „wariacja na temat”, ale naprawdę ładna wariacja. Muzyka, angielska wieś, delikatny komizm, no i zaskakująco grająca chemia między główną dwójką, tym lepsza, że są to naprawdę ostatni aktorzy, których widziałabym w tych rolach.

Jak dla mnie magia kina w czystej postaci.

Wreszcie jestem w posiadaniu „Myśli nieuczesanych”, która zainspirowała tytuł tego bloga i która służy mi teraz jako Mała Książeczka Spokoju (jestem na etapie uzależnienia od Black Books – o tym niżej), chociaż w rzeczywistości jest cholernie gruba. Także teraz na każde pytanie mam losową odpowiedź.

R.: Coś nie mogę zasnąć.
Ja: Obczaj moją nową książkę. (chwila kartkowania) „Olbrzymia ilość ludzi miewa sny używane”.
R.: Super. (po chwili) Może zrobię jakiś wpis.
Ja: Khm. „Każde słowo jest myślą: nie sposób tego powiedzieć o każdym zdaniu”.
R.: Głębokie…
Ja: Ha, słuchaj tego – „Głębię można imitować zabarwieniem”.

To lepsze niż Biblia! Stanisławie Jerzy Lecu, jesteś wielki.

Wracając do Black Books, zastanawiam się jakim cudem ten serial nie został nigdy, nigdzie wyemitowany w Polsce. To znaczy zrozumiałabym to, bo Świetne Seriale Nigdy Niewyemitowane W Polsce stanowią już osobny gatunek telewizyjny, gdyby Dwójka kilka lat temu nie zakupiła serialu Mała Brytania. No ludzie, lubię angielski humor (chociaż nie jestem bezkrytycznym fanem – to znaczy nie oddaję boskiej czci każdej sekundzie „Latającego Cyrku”, jak co poniektórzy), ale serio, ten serial jest przegięciem pały nawet dla mnie.

Ujmując rzecz w skrócie: polska telewizja (i mam tu na myśli całą, kablówkę, cyfrówkę itp.) albo nie inwestuje w nic, albo w skrajnie niszowe dzieła dla garstki koneserów. Nic pośrodku. A kultowe dzieła i inne perły gniją, pozbawione czułego spojrzenia polskiego widza.

Trafiłam na przykład na How Do You Want Me (mówiąc trafiłam, mam na myśli „jestem zdecydowana obejrzeć wszystko czego tknął się Dylan Moran”) i po prostu nie mogę uwierzyć, że tak dobry, inteligentny i zabawny serial obejrzała, sądząc po komentarzach, tylko garstka ludzi i krów w Wielkiej Brytanii. Pomijając koszmarną muzykę i mocno mylące określanie go sitcomem („I can’t figure it out is this a comedy or the most depressing show ever” – to mój ulubiony komentarz), nie jest to produkcja familijna z cyklu „Miastowy Ignorant kontra Prosty Acz Mądry Lud Wsi”, bo dialogi bywają naprawdę odważne, a wieś nie jest żadną idylliczną krainą, tylko dusznym ludzkim piekłem. Żaden polski serial lat dziewięćdziesiątych nie osiągnął nawet w części poziomu dialogów jednego odcinka „HDYWM”. Rozpisałam się nadmiernie, więc powiem tylko: Chwała i cześć JuTubowi (a raczej wrzucającym na niego).

Z drugiej strony, ostatnio mam przyjemność obcować na co dzień z kanałem Comedy Central i może jednak warto się cieszyć, że niektóre seriale uniknęły wykastrowania przez Genialnych Polskich Tłumaczy. Lepsze seriale jeszcze jakoś się bronią ostatkiem sił, ale te słabsze nie mogą służyć nawet jako tło do obiadu. Brutalne masakry odbierają mi apetyt.

Żeby nie było tak całkiem antypatriotycznie, świat też ma swoje na sumieniu – Ameryka ma u mnie wielkiego kopa za Terriers. Ten serial powinien być puszczany ekipom jako modelowy przykład zachowania idealnej równowagi między goryczą, humorem, sensacją i psychologiczną prawdą. Przy tym od pierwszej minuty wytwarza fajny, niewymuszony klimat, czego nie można powiedzieć o większości produkcji ostatnio głośnych i kultowych. Poległ przez gównianą promocję po pierwszym sezonie.

A takie Grey’s Anatomy leci dalej, chociaż powinno zejść ze sceny z honorem w okolicach 4 sezonu, zamiast tylko coraz bardziej mnie wkurwiać.

Takich wpisów będzie więcej, póki nie znajdę sobie jakiegoś życia. Buhehehe.

Ale to było super.

Cóż… nie.

To nie było super. Super było to, że byliśmy dziećmi. Oczywiście mi też brakuje gwiazdek MilkyWay, ale magia obecnych czasów polega na tym, że mogę zamówić je sobie w każdej chwili (zakładając, że będę miała nadmiar gotówki, co się nigdy nie zdarzy). Lata 90-te to nasi rodzice odbijający sobie szarość PRL-u ubieraniem nas w koszmarne zestawy typu niebieskie lajkry do jaskrawo-różowej koszuli i czerwonych bucików z zielonym wzorkiem. Lata 90-te to ulubione kasety zdzierające się po zbyt wielu odsłuchaniach, taśma wkręcająca się w radio. Twarde jak kamień gumy tracące smak po 10 sekundach.

Ludziom drżącym nad kondycją dzieci spędzających czas przed komputerem przypominam, że nasze pokolenie było pokoleniem uzależnionym od telewizora, który wyznaczał rytm dnia, jakość niedzielnego poranka i schematy zabaw.

Oczywiście tamte czasy miały swój urok i dobre strony. I wcale nie kocham ekranów dotykowych, multikin i całego tego shitu. Kocham to, że mam wybór – jest miejsce i na multipleksy i na kina studyjne. Nie poznałabym nawet procenta naprawdę wartościowych rzeczy, do których dotarłam dzięki internetowi. Człowiek poza domem nie jest już uziemiony budkami telefonicznymi. W dzisiejszych czasach mogę wybrać się do P&P i kupić sobie waniliową Colę, jeśli będę miała taki kaprys. I to jest super.

(Ale w głębi duszy i tak wiem, że jesteśmy lepsi od dzieciaków z iPodami, bo nas wychowała ulica i Czarodziejki z księżyca)

Gwoli wyjaśnienia: kiedy czuję nadchodzący ból głowy, katar i ogólny rozkład organizmu, wożę się po domu w czapce, która daje mi złudne, ale potrzebne poczucie wygrzania głowy i zatok. Według mojego brata wyglądam w niej jak Jack Nicholson z „Lotu nad kukułczym gniazdem” (już ilustruję):

Natomiast według mojej mamy jak dziecko ze slumsów (niestety nie zilustruję, ponieważ w Indiach chyba nie słyszeli o czapkach). Mama w ogóle nie przepada za moimi nakryciami głowy; ostatnie, w którym wyglądałam rzekomo „jak świniopas”, podstępnie mi wyrzuciła.

Kiedy doszłam do wniosku, że godzina 14 to najwyższa pora na przebranie się z piżamy, wróciłam do mamy w moim ulubionym sweterku rozmiar XXXXL z wyszytą flagą USA i dumnym uśmiechem na okolonym czapką licu.

Ja: Patrz, w tym sweterku jestem teraz dzieckiem z amerykańskich slumsów.
Mama: Dostałaś go z Armii Zbawienia?

No jak można.

Zagadka nr 1 była prosta:

<danusia> a jak był ten micro micro phone czy coś takiego o tym chłopczyku makamaka phone
<ja> spoko :))
<danusia> no wiesz o co chodzi nie?

Oczywiście:
Bomfunk Mc’s – Freestyler

***
Zagadka nr 2 okazała się niestety zbyt dużym wyzwaniem:

<danusia> jeszcze była taka jedna piosenka co pamiętam z dzieciństwa ale nie pamiętam :D

***
Zagadka nr 3 także pozostałaby nierozwiązana, gdyby Danusia jednak nie przypomniała sobie tytułu:

<danusia> jeszcze jedna była piosenka taka co gwizdki były i taki zielony teledysk
<danusia> kojarzysz?
<ja> nie :)
<danusia> damn nie pamiętam
<ja> może prodigy?
<danusia> nie nie, na pewno scooter
(…)
<danusia> zapomnij o tych gwizdkach
<danusia> była taka bardzo popularna
<ja> jakby to powiedzieć… piosenki scootera różnią się od siebie dość subtelnie…
<danusia> nie nie nie, to nie skutera piosenka była

Chodziło o:
Paffendorf – Where are you

***
Ale zagadka nr 4 dowiodła mojego kunsztu:

<danusia> to leciało jakoś tak tyryrytytutm tum tum tum tum tum tm tym

Odgadłam!
ATB – 9 PM

Ale już się nie powstrzymuję, bo przeżywam głęboką frustrację. Za kierownicę siadam już tylko w ostateczności, tak mnie to denerwuje. Jeszcze bardziej niż wieczna rezerwa i stres przy każdym dławnięciu się silnika wkurwiają mnie inni uczestnicy drogi, a jedyne co jest w stanie przebić innych uczestników drogi, to wspominane tu ostatnio radio.

W tym miejscu moje przesłanie do stacji radiowych:
CZASY TINY TURNER MINĘŁY. DAWNO.

Poza tym wkurwia mnie mój „przyjaciel”, ponieważ nie wiem czy wiecie, ale mam przyjaciela. W tym wypadku najbardziej wkurwia mnie, że mnie to wkurwia. Taki multiwkurw.

Wypłata nie osuszyła bynajmniej moich łez, a wręcz przyprawiła o nowe. Praktycznie 1/5 poszła w benzynę. Patrzyłam na wyciąg i powtarzałam za klasykiem: Nie, no to nie do wiary. Nie, to być nie może…

Uczelnia to temat rzeka właściwie, choć powinnam raczej zawęzić temat do mojej pracy licencjackiej. Ale wolę nie. Remont w kuchni teoretycznie się skończył, natomiast na meble będziemy czekać do końca miesiąca, albo do dnia, kiedy dostanę szału i zrobię te szafki sama z papieru i puszek po piwie. Ludzie, którzy olewają moje uprzejme pytania, chociaż odpowiedź zajęłaby im wciśnięcie trzech klawiszy na klawiaturze to oczywiście klasyk. Skoro jesteśmy przy klawiaturze, właśnie ją zalałam, a nowa ma zacinającą się spację. Często zacinającą sięspację.O ironio, to nie było zamierzone.

Nic jednak nie doprowadza mnie do szału skuteczniej niż wizyta na stronach mojego kierunku, który – przypomnijmy – ma informatykę w nazwie i którego system jest tak nielogiczny, uciążliwy i wkurwogenny, że jako skryptu użyli chyba mojego zaliczenia z programowania. Nie dość, że musiałam tam założyć trzecie z kolei konto, bo na starym nie działały klucze, nie dość, że hasło musi zawierać minimum jedną cyfrę, małą literę, dużą literę i jebany znak specjalny, to jeszcze dziś moje wymyślone w pocie czoła hasło nie chciało wejść i musiałam je zmienić na automatyczne.

A teraz finał tej pasjonującej relacji – oto jakie absolutnie nietrudne do zapamiętania hasło mi wygenerowano: !o#;Gk0x

W tych niesprzyjających okolicznościach odkryłam, że paradoksalnie czuję się o wiele lepiej niż ostatnio, kiedy eksplorowałam miękciejszą (będę się upierać, że takie słowo istnieje) część swojej osoby, jakieś uczucia, refleksje, no wiecie. Mając wreszcie dobry pretekst do dawania upustu swojej złośliwości, która jednak – ojej – chyba jest wrodzona, czuję się znakomicie.

Straszne, ale prawdziwe. Chociaż pewien wpływ na moje samopoczucie mogą mieć też pastylki na gardło, które biorę z częstotliwością co 15 minut, a wczoraj doczytałam, że maksymalna dawka to 3-4 dziennie. Ale nie, myślę, że po prostu jestem wredna.

Skoro to wyznanie mamy za sobą, pośmiejmy się z wyjącego dzieciaka: